Usługi księgowe


Jaka forma i dla kogo ?

Z prowadzeniem działalności gospodarczej nierozłącznie związane są obowiązki rachunkowe i podatkowe. Specyfika tych obowiązków zależy od rozmiarów i formy organizacyjnej działalności a także od wybranej formy opodatkowania.

Podatkowa księga przychodów i rozchodów (PKPiR)


Jest najbardziej powszechną formą rozliczania z urzędem skarbowym. Zasady rozliczeń przy pomocy PKPiR określa rozporządzenie Ministra Finansów z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. Nr 152, poz. 1475 ze zm.). PKPiR jest to ewidencja podatkowa, którą muszą prowadzić : Osiągające przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, gdy dla tego rodzaju przychodów wybrali opodatkowanie na zasadach ogólnych albo w formie podatku liniowego. Ponadto obowiązek prowadzenia PKPiR dotyczy również osób:

Mogą wybrać tę formę przedsiębiorcy którzy nie przekroczyli limitu przychodów netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy 2.000.000 euro. Przeliczenia kwot wyrażonych w euro dokonuje się według średniego kursu ogłaszanego przez NBP na dzień 1 października roku poprzedzającego rok obrotowy.

Średni kurs z dnia 2 października 2017 r. wynosił 4,3137 zł (tabela 190/A/NBP/2017).
Limit wynosi 2.000.000 x 4,3137 = 8.627.400 zł.
.

Podatnicy rozpoczynający i prowadzący działalność gospodarczą mają prawo wyboru najkorzystniejszej dla nich formy opodatkowania spośród założonych przez przepisy prawne dla określonych grup podatników. Formy opłacania podatku:

Elementami mającymi wpływ na wybór formy opodatkowania są przede wszystkim rodzaj działalności, jej forma prawna, rozmiar zatrudnienia, świadczenie usług na rzecz określonych podmiotów, korzystanie z usług innych podmiotów, nieprzekroczenie ustawowych limitów jak również forma ewidencji księgowej i podatkowej. W KPiR ewidencjonowane są przychody uzyskane w ramach prowadzonej działalności, jak i koszty uzyskania tych przychodów. Podatnicy wraz z KPiR muszą prowadzić liczne ewidencje tj.: ewidencja wyposażenia, środków trwałych, sprzedaży, przebiegu pojazdu, czy karty przychodów pracowników.


Księgi handlowe


To, kto jest obowiązany prowadzić księgi rachunkowe reguluje ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. Art. 2 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy mówi, że jej przepisy są obowiązani stosować m.in.:

- jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy wyniosły co najmniej równowartość w walucie polskiej 2.000.000 euro. Limit ten przelicza się na walutę polską po średnim kursie ogłoszonym przez NBP na pierwszy dzień roboczy października roku poprzedzającego rok obroty. Wskazane wyżej podmioty gospodarcze będą więc zobowiązane do prowadzenia ksiąg rachunkowych w roku 2018, jeżeli w roku 2017 przekroczą limit przychodu w kwocie 8.627.400 zł. (2.000.000 x 4,3137 ). W przypadku nieprzekroczenia wskazanego limitu, księgi rachunkowe można zaprowadzić dobrowolnie.
We wskazanym wyżej limicie nie uwzględnia się wszystkich przychodów osiągniętych przez podmiot gospodarczy, dotyczy on przychodów netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych. Nie wlicza się m.in. przychodów uzyskanych ze sprzedaży środków trwałych.

Ustawa o rachunkowości nakłada wiele obowiązków i ograniczeń na podmiot zobowiązany do prowadzenia ksiąg handlowych. Podmiot taki musi stworzyć zakładowy plan kont i ma obowiązek dokładnego ewidencjonowania wszystkich operacji gospodarczych, należności i zobowiązań oraz prowadzenia szczegółowych ewidencji dotyczących wszystkich obszarów działalności firmy. W związku z tym, prowadzenie ksiąg handlowych jest procesem skomplikowanym i czasochłonnym.

Prawidłowo prowadzone księgi dają jednak pełny obraz stanu finansowego firmy, a także umożliwiają bieżące monitorowanie stanów zapasów, należności, zobowiązań oraz wzajemnych stosunków tych wielkości. Księgi handlowe dają także możliwość stworzenia zakładowego planu kont, dostosowanego do specyfiki prowadzonej działalności oraz pozwalają na analizę kontaktów z poszczególnymi kontrahentami i partnerami


Zasady ogólne

Podstawą do wyliczenia podatku jest tu dochód stanowiący różnicę między przychodami uzyskanymi przez podatnika a kosztami ich uzyskania.
Na koniec roku dochód ten korygowany jest o różnicę między wartością remanentu końcowego i początkowego towarów handlowych, materiałów, półwyrobów, wyrobów gotowych, braków i odpadków. Przy tej formie opodatkowania podatnicy mogą prowadzić ewidencje podatkowe w formie PKPiR,
albo księgi rachunkowe.

Podatnicy mają obowiązek comiesięcznego obliczania i wpłacania na rachunek urzędu skarbowego zaliczek na podatek w terminie do 20 każdego następnego miesiąca. Po zakończeniu roku podatnicy składają roczne zeznanie podatkowe (PIT 36) do końca kwietnia roku następnego. Podatnikowi przysługują odliczenia od podstawy opodatkowania np. z tyt. zapłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, czy też strat z lat ubiegłych, jak również odliczenia od podatku np. z tyt. zapłacone składki na ubezpieczenie zdrowotne.
Skala podatkowa

Podstawa obliczenia podatku w złotych

Podatek wynosi

ponad

do


 

85.528

18% minus kwota zmniejszająca podatek 556 zł 02 gr

85.528

 

14.839 zł 02 gr + 32% nadwyżki ponad 85.528 zł 

 

Podatek liniowy

Podatek płaci się według jednolitej 19% stawki. Podstawą opodatkowania jest osiągnięty dochód. Zaliczka stanowi 19% wyliczonego dochodu, pomniejszonego o składki na ubezpieczenia społeczne, pomniejszona o zapłacone składki na ubezpieczenie zdrowotne. Przy obliczaniu podatku nie przysługuje skorzystanie z kwoty wolnej od podatku , oraz z części odliczeń.

Ryczałt ewidencjonowany

Opodatkowanie w formie ryczałtu jest opcjonalną formę opodatkowania. Wartość podatku nalicza się tu według niższych stawek podatku stosowanych do przychodu (czyli bez uwzględnienia kosztów). Aby móc skorzystać z tej formy opodatkowania konieczne jest spełnienie wskazanych w ustawie warunków (art. 9a updof).Jednym z nich jest np. limit przychodów uzyskanych z działalności gospodarczej w poprzednim roku - według stanu prawnego na rok 2017 przychody te nie mogą przekroczyć równowartości 250.000 euro ( czyli 1.078.425 zł).
Osoby fizyczne osiągające niektóre przychody (wskazane w art. 1 uzpd.) z:

Mogą być opodatkowani w formach zryczałtowanych pod warunkiem złożenia pisemnego oświadczenia o wyborze tego właśnie opodatkowania właściwemu według miejsca zamieszkania naczelnikowi urzędu skarbowego. Termin złożenia oświadczenia mija 20 stycznia roku podatkowego dla osób prowadzących działalność, natomiast podatnik rozpoczynający działalność w trakcie roku podatkowego ma obowiązek złożyć je do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia działalności, nie później jednak niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu. Przy opodatkowaniu w formie ryczałtu należny podatek zależny jest wyłącznie z wysokością przychodów, koszty prowadzonej działalności nie mają wpływu na jego wysokość. Stawka ryczałtu ustalana jest w wysokości dostosowanej do przeciętnej rentowności danego rodzaju działalności (20%, 17%, 8,5%, 5,5%, 3%). Opodatkowanie na zasadach ryczałtu uniemożliwia zmniejszenie kwoty podatku na podstawie ulg, nie można również zastosować preferencyjnego rozliczenia rocznego wspólnie z małżonkiem.
Obliczenie ryczałtu i wpłacanie go na rachunek urzędu skarbowego następuje miesięcznie – do dnia 20 następnego miesiąca. Możliwe jest również kwartalne wpłacanie podatku. Mogą z niego korzystać jedynie podatnicy, których uzyskiwane przychody w roku poprzedzającym rok podatkowy nie przekroczyły kwoty stanowiącej równowartość 25.000 euro ( czyli 107.842,50).

Na potrzeby ryczałtu ewidencjonowanego należy prowadzić m.in. ewidencję przychodów, wykaz środków trwałych, ewidencję wartości niematerialnych i prawnych.

Karta podatkowa

to najbardziej przystępna i prosta dla podatnika forma opodatkowania. Wysokość podatku nie jest tu uzależniona ani od wielkości uzyskiwanych przychodów, ani od ponoszonych kosztów Zależy ona bowiem od liczby zatrudnionych osób oraz liczby mieszkańców w miejscowości, w której prowadzona jest działalność (im jest ona wyższa, tym wyższy jest podatek). Karta podatkowa przewidziana jest zatem dla podatników prowadzących działalność gospodarczą małych rozmiarów, głównie o charakterze usługowym, handlowym. Przy tego typu formie opodatkowania nie ma konieczności prowadzenia ewidencji przychodów, składania zeznań i innych deklaracji podatkowych, oraz wpłacania zaliczek na podatek dochodowy. Są oni obowiązani prowadzić książkę ewidencji zatrudnienia wszystkich osób zatrudnionych w podmiocie .W przypadku karty podatkowej, wartość podatku dochodowego, ustalona przez naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla przedsiębiorcy, jest stała w ciągu całego roku podatkowego. Wybór tej formy opodatkowania wymaga obowiązkowego zgłoszenia w urzędzie skarbowym do 20 stycznia – w przypadku podatników prowadzących już działalność gospodarczą albo przed rozpoczęciem działalności (PIT-16).

Pracowałeś za granicą ?

Odzyskaj Swój podatek!
Jeżeli legalnie pracowałeś za granicą: Niemcy, Holandia, Belgia, Norwegia, Anglia, Czechy  , a z Twojej pensji był odprowadzany podatek dochodowy , to możesz starać się o zwrot nadpłaty tego podatku .